Obraz kliniczny astmy
Astmę oskrzelową cechują napady duszności, przeplatane okresami przerwy. Napad astmy występuje zwykle nagle, często w nocy. Rozpoczyna się uczuciem ucisku i rozpierania w klatce piersiowej, które szybko przechodzi w duszność. Jest ona głównie wydechowa. Wdech staje się zwykle świszczący. Duszności towarzyszy nieraz lęk i męczący kaszel z odpluwa-niem niewielkiej ilości lepkiej plwociny. Chory przyjmuje pozycję siedzącą lub stojącą, mocno się poci, mowa jest przerywana. Przy badaniu stwierdza się nad płucami odgłos opukowy bębenkowy, osłabienie szmeru oddechowego pęcherzykowego, przedłużanie się wydechu, oraz liczne świsty, furczenia i gwizdy — nieraz . słyszane z odległości. Napad astmy może trwać od kilkudziesięciu minut do kilku godzin. Przedłużający się — mimo leczenia — ponad 24 godziny napad nazywamy stanem astmatycznym (status asthmaticus). Nagłe, niespodziewane ataki wyzwalane są przez kontakt z alergenem. W infekcji duszność astmatyczna narasta zwykle bardzo stopniowo. W okresie między napadami można nie stwierdzić żadnych zmian. Rozpoznanie opiera się wówczas wyłącznie na anamnezie. Niekiedy słyszalne są pojedyncze świsty. W plwocinie często stwierdza się eozynofile, zaś w przypadkach zakażenia — granulocyty obojętnochłonne. Ekg jest prawidłowy, z zaznaczonymi cechami dekstrogyrii. W czasie napadu pojawiają się: przyspieszony rytm zatokowy i cechy przeciążenia prawej komory i przedsionka. Niepowikłana astma nie daje zmian w obrazie radiologicznym; co najwyżej rysunek płucno-naczyniowy jest wzmożony.
