Postacie kliniczne astmy

Astma zewnątrzpochodna, czyli atopowa (extrinsic asthma). W jej patogenezie dominującą rolę odgrywają reakcje typu natychmiastowego, uwarunkowane obecnością IgE. Rozpoczyna się przed 40 r.ż., zwykle w dzieciństwie. Wywiad w kierunku alergii, zarówno osobistej, jak i rodzinnej, jest dodatni. Czynnikiem wyzwalającym napady są najczęściej alergeny wziewne. We krwi stwierdza się eozynofilię i miernie podwyższony poziom IgE (kilkakrotny wzrost). Testy skórne z pospolitymi alergenami inhalacyjnymi są dodatnie. Astma wewnątrzpochodna (intiinsic asthma). Nie udaje się w niej uchwycić czynnika wyzwalającego. Testy skórne z pospolitymi alergenami wziewnymi są najczęściej ujemne. W rozwoju i przebiegu tej postaci choroby najważniejsza rolę przypisuje się zakażeniu bakteryjnemu i wirusowemu oskrzeli. Choroba ujawnia się po 35 r .ż., ma przebieg uporczywy, rokowanie jest gorsze niż w astmie zewnątrzpochodnej. Niektóre przypadki nie dadzą się zaszeregować ani do astmy zewnątrz-, ani wewnątrzpochodnej. Astma indukowana przez kwas acetylosalicylowy. U ok. 10°/o chorych na astmę w 30—180 min po zażyciu tabletki leku Aspirin rozwija się gwałtowny napad astmy, któremu towarzyszy łzawienie i katar. Ta postać choroby dotyczy częściej kobiet w średnim wieku, u których objawy nieżytu spastycznego oskrzeli wyprzedzają zwykle wystąpienie nadwrażliwości na ten lek o kilka lat. Nadwrażliwość ta przebiega rodzin-nie. Podobne objawy jak po leku Aspirin występują u omawianych chorych po indometacynie, mefenamidzie, pyralginie, fenoprofenie i ibuprofenie, lecz nie po salicylamidzie, benzydaminie lub chlorochinie.